آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٨٩ - نصيحت

پدرم مى‌فرمود: نزديكترين حالات بنده به پروردگارش اين است كه به سجده رود و در آن حال، گريه كند».

و از آن حضرت نقل شده است كه فرمود:

٤٦٠- «ان لم يجبك البكاء فتباك فان خرج منك مثل رأس الذّباب فبخّ بخّ».

يعنى: «اگر گريه به تو پاسخ مثبت نمى‌دهد و اشكى نمى‌آيد، تباكى داشته باش كه اگر به اندازه سر مگسى هم اشك از تو خارج شد، خوشا به حالت!».

نصيحت‌

هنگام دعا مى‌توانى از طرق زير چشمانت را با خود همراه كرده تا اشكهايت سرازير شود:

- به ياد گناهان بزرگ و آبرو ريزيهاى روز قيامت خوش باش كه همه مخلوقات عالم از خدايى كه هم حاكم آن روز است و هم عالم به همه چيز، مى‌هراسند.

- صحنه قيامت در برابرت تمثل پيدا كند كه زبانها لال مى‌شوند و سخنرانان فصيح، خاموش مى‌گردند ولى اعضاى بدن شهادت مى‌دهند و صحبت مى‌كنند، آنان كه در دنيا صداهايى نرم و نازك داشتند، در آنجا صدايشان بزرگ و گوش خراش مى‌شود، در اين حال، عرق، سر و روى مردم را مى‌گيرد به طورى كه از نرمى گوشها بر زمين مى‌ريزد.

روزى كه رازهاى نهان فاش مى‌شود و باطن و اندرون انسان آشكار مى‌گردد، از زشتيها پرده بردارى مى‌شود و كسى به كسى توجهى ندارد.