آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٨ - آيات

وَ لْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ‌[١].

يعنى: «هر گاه بندگانم در باره من از تو سؤال كردند (بگو كه) من نزديكم و به نداى كسى كه مرا بخواند، پاسخ مى‌دهم، پس اينان بايد مرا بخوانند و به من ايمان بياورند تا ارشاد گردند».

حال كه كلام به اين آيه شريفه از قرآن كريم رسيد، خوب است نكاتى را در باره آن متذكر شويم:

اوّل- جمله: «هر گاه بندگانم از تو در باره من سؤال كردند»، كنايه است به اينكه خوب است بندگان من، از من سؤال كنند.

دوّم- خداوند متعال در پاسخ نفرمود: «بگو من نزديكم» (به مناسبت اينكه اوّل آيه خطاب به پيامبر است) بلكه جهت تسريع در پاسخ بندگان، كلمه «بگو» را حذف كرده مستقيما فرمود: «من نزديكم».

سوّم- بر سر جواب، حرف «فاء» در آورد كه دلالت بر عدم فاصله دارد.

چهارم- پروردگار سبحان خودش مستقيما پاسخ داد و اين نشانه منزلت و شرف دعا نزد ذات اقدس اللَّه است.

در همين باره امام باقر- ٧- مى‌فرمايد:

«لا تملّ من الدّعاء فانّه من اللَّه بمكان»

[٢].

يعنى: «از دعا خسته مشو، چون نزد خدا ارزش دارد».

و در پاسخ «بريد بن معاويه» كه از آن حضرت پرسيده بود آيا دعاى بيشتر بهتر است يا قرائت قرآن بيشتر؟ فرمود:

١٤- كثرة الدّعاء افضل ثمّ قرأ: قُلْ ما يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّي لَوْ لا دُعاؤُكُمْ».

يعنى: «دعاى بيشتر بهتر است، چون خداوند فرمود: اى پيامبر- ٦- بگو اگر دعايتان نبود، پروردگار من به شما اهميتى نمى‌داد».

[١] - سوره بقره، آيه ١٨٦.

[٢] - در حديث ٥٢٦ خواهد آمد.