آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٥٦٨ - ٣٩ -«العزيز»

متعال در امان است و خدا هم به او امان مى‌دهد».

٣٨- «المهيمن»:

يعنى شاهد و گواه. آيه قرآن هم بدين معناست كه مى‌فرمايد:

- مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ الْكِتابِ وَ مُهَيْمِناً عَلَيْهِ‌[١].

يعنى: « (قرآن) تصديق‌كننده كتابهايى است كه پيش از آن بوده‌اند و شاهد بر آنهاست».

پس خدا «مهيمن» است، يعنى شاهد است بر خلق كه چه مى‌كنند و چه مى‌گويند، حتى به اندازه مثقال ذرّه‌اى از او پنهان نمى‌باشد، نه در زمين و نه در آسمان. گفته شده «مهيمن» يعنى «امين» و گفته شده «مهيمن» يعنى رقيب بر چيزى و حافظ آن.

و نيز گفته شده كه «مهيمن» نامى از نامهاى خداوند عزيز و جليل در كتابهاى آسمانى گذشته است.

٣٩- «العزيز»:

به آن موجود استوارى گويند كه مغلوب نمى‌شود. در اين نام هم چيزى معادل و مانند خدا نيست.

در مثل گفته شده: «من عزّ بزّ، يعنى هر كه غالب شد، ربود».

آيه قرآن كه از دشمن حكايت مى‌كند:

- وَ عَزَّنِي فِي الْخِطابِ‌[٢].

يعنى: «در دعوا بر من غلبه يافت».

يعنى در جواب دادن به سخن، بر من چيره گشت.

و گاهى اوقات به «ملك» هم گفته مى‌شود، همچنان كه برادران يوسف بدو گفتند:

[١] - سوره مائده، آيه ٤٨.

[٢] - سوره ص، آيه ٢٣.