آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٤٢١ - از سنت

اى داود! من تنها ذاكر كسانى هستم كه آنان نيز ذاكر من باشند، بهشت من مخصوص مطيعين بوده، دوستى‌ام براى مشتاقان است و خودم به محبّين و دوست داران اختصاص دارم».

خداوند متعال فرمود:

٦٣٩- «اهل طاعتى في ضيافتى، و اهل شكرى في زيادتى، و اهل ذكرى في نعمتى، و اهل معصيتى أويسهم من رحمتى، ان تابوا فأنا حبيبهم، و ان دعوا فأنا مجيبهم، و ان مرضوا فأنا طبيبهم اداويهم بالمحن و المصائب و لاطهّرهم من الذّنوب و المعائب».

يعنى: «آنان كه اهل طاعت من هستند، در ميهمانى من بسر مى‌برند آنان كه شكر مرا به جاى مى‌آورند، نعمتشان افزون است، آنان كه اهل ذكر من مى‌باشند در نعمت من بسر مى‌برند و آنان كه معصيت مرا مرتكب مى‌شوند، از رحمتم من مأيوسشان مى‌نمايم (اما) اگر توبه كنند و باز گردند، من دوستشان خواهم بود و اگر دعا كنند، اجابتشان مى‌نمايم، اگر مريض شوند، خود طبيبشان مى‌شوم و با سختيها و مصائب، درمانشان مى‌نمايم و از گناهان و عيبها پاكشان مى‌سازم».

شانزدهم- از رسول خدا- ٦- روايت شده است كه فرمود:

٦٤٠- «ما جلس قوم يذكرون اللَّه الّا ناداهم مناد من السّماء: قوموا فقد بدّلت سيّئاتكم حسنات و غفرت لكم جميعا و ما قعد عدّة من اهل الارض يذكرون اللَّه الّا قعد معهم عدّة من الملائكة»

. يعنى: «هيچ قومى براى ذكر خدا كرد هم ننشستند مگر آنكه منادى از آسمان به ايشان ندا در داد: برخيزيد كه گناهانتان به حسنات تبديل شد و تمام شما بخشيده شده‌ايد، هرگز عده‌اى از اهل زمين براى ذكر خدا ننشستند مگر آنكه عده‌اى از ملائكه با آنان همنشين گشتند».