آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٤٣٦ - ١ - تحميد
فصل: انواع ذكر
«ذكر» بر چند قسم تقسيم مىشود:
١- تحميد
«سعيد قماط» از «فضل» روايت كرده است كه گفت: به حضرت صادق- ٧- عرض كردم: فدايت گردم! يك دعاى جامع به من بياموز فرمود:
٦٦٢- «احمد اللَّه فانّه لا يبقى احد يصلّى الّا دعا لك، يقول: سمع اللَّه لمن حمده»
. يعنى: «خداى را حمد كن كه در اين صورت، هر نمازگزارى برايت دعا مىكند و مىگويد: خداوند بشنود سخن كسى را كه او را ستايش كند».
از پيامبر اكرم- ٦- روايت شده است كه فرمود:
٦٦٣- «كلّ كلام لا يبدأ فيه بالحمد، فهو اقطع
». يعنى: «هر سخنى كه با حمد الهى آغاز نگردد، مقطوع و بريده است».
«ابو مسعود» از حضرت صادق- ٧- روايت كرده است كه فرمود:
٦٦٤- «من قال اربع مرّات اذا اصبح: الحمد للَّه ربّ العالمين، فقد ادّى شكر يومه، و من قالها اذا امسى فقد ادّى شكر ليلته».
يعنى: «هر كس كه هنگام دخول در صبح، چهار مرتبه بگويد «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ» شكر آن روز را انجام داده و هر كس هنگام دخول در شب آن را بگويد: