آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٨٥ - د - در جوار قبر مقدس حضرت ابا عبد الله الحسين(ع)

حقتعالى عرضه مى‌داشت.

ناگفته نماند كه اين خبر دلالت بر چهار مطلب دارد بدين شرح:

اوّل- هنگام ظهر، وقت طلب حاجت است.

دوّم- مستحب است ابتدا صدقه‌اى داده شود.

سوّم- خوب است بوى خوشى استشمام گردد.

چهارم- مسجد محل خوبى جهت طلب حاجت مى‌باشد.

د- در جوار قبر مقدس حضرت ابا عبد اللَّه الحسين (ع)

بلكه شرافت اين مكان از ساير مكانها بيشتر است، در روايت آمده است:

٨٨- «انّ اللَّه سبحانه و تعالى عوّض الحسين ٧ من قتله باربع خصال: جعل الشّفاء في تربته، و اجابة الدّعاء تحت قبّته، و الائمّة من ذرّيّته، و ان لا يعدّ ايّام زائريه من اعمارهم».

يعنى: «خداوند سبحان، در عوض قتل آقا سيد الشهداء- ٧- چهار خصلت عطا كرده است:

- شفا را در تربتش نهاد.

- اجابت دعا را زير گنبدش قرار داد.

- ائمه بعدى از نسل اويند.

- مدت زمانى را كه زائرين آن حضرت براى زيارت مى‌گذرانند، جزء عمرشان به حساب نمى‌آورد».

و نيز روايت شده است كه بر امام صادق- ٧- مرضى عارض شد، آن حضرت به نزديكانش امر كرد كه فردى را اجير كنند تا برود نزد قبر امام حسين- ٧- (و برايش دعا كند) يكى از دوستان حضرت، جهت انجام اين فرمان از خانه خارج شد، فردى را جلوى درب خانه ديد و ماجرا را برايش بازگو كرد، آن مرد گفت: