آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٥٩ - دوم

نظر به قلب او مى‌كنم، مى‌بينم اگر بعد از نماز، زنى خود را به او عرضه كند، اجابتش خواهد كرد. و اگر مؤمنى با وى معامله‌اى انجام بدهد، آن مؤمن را فريب خواهد داد».

روايات:

اخبارى كه دلالت بر تشويق به دعا دارند بسيارند كه ذكر همه آنها موجب طولانى شدن بحث مى‌شود، بنا بر اين فقط نمونه‌هايى از آن عرضه مى‌گردد:

اوّل‌

«حنان بن سدير» مى‌گويد به امام باقر- ٧- عرض كردم: كدام عبادت برتر است؟ فرمود:

٥٠- «ما من شي‌ء احبّ الى اللَّه من ان يسأل و يطلب ما عنده، و ما احد ابغض الى اللَّه ممّن يستكبر عن عبادته و لا يسأل ما عنده».

يعنى: «هيچ چيزى نزد خدا محبوبتر از اين نيست كه بندگان از او طلب كنند و حاجت بخواهند. و هيچ كس نزد او مبغوض‌تر نيست از كسى كه از عبادت خدا سركشى كند و از او چيزى نخواهد».

دوّم‌

- «زراره» از امام باقر- ٧- روايت كرد كه حضرت فرمود:

٥١- «إنّ اللَّه عزّ و جلّ يقول: إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرِينَ‌. قال: هو الدّعاء، و افضل العبادة الدّعاء».

يعنى: «خداوند سبحان مى‌گويد: كسانى كه از عبادت من استكبار بورزند، با خوارى داخل در جهنّم مى‌شوند، منظور از عبادت، دعاست كه برترين عبادت است».

«زراره» مى‌گويد: عرض كردم معناى اين آيه چيست كه مى‌فرمايد:

«إِنَّ إِبْراهِيمَ لَأَوَّاهٌ حَلِيمٌ‌[١]. قال: الاوّاه هو الدّعاء».

[١] - سوره توبه، آيه ١٤٤.