آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٦٩ - نكوهش رد سائل

امام باقر- ٧- فرمود:

٢٤٥- «طلب الحوائج الى النّاس استسلاب للعزّة، و مذهبة للحياء، و اليأس ممّا في ايدى النّاس عزّ للمؤمنين، و الطّمع هو الفقر الحاضر»

. يعنى: «طلب حاجت از مردم، موجب از بين رفتن عزت و حيا مى‌گردد و مأيوس شدن از آنچه در دست مردم است، موجب عزت مؤمنين مى‌شود و طمع، همان فقر نقد است».

از رسول خدا- ٦- نقل شده است كه فرمود:

٢٤٦- «من استغنى اغناه اللَّه، و من استعفّ اعفّه اللَّه، و من سأل اعطاه اللَّه، و من فتح على نفسه باب المسألة فتح اللَّه عليه سبعين بابا من الفقر لا يسدّ ادناه شي‌ء»

. يعنى: «كسى كه اظهار نياز نكند، خداوند او را بى‌نياز مى‌گرداند و كسى كه طالب عفّت باشد، پروردگار متعال او را عفيف مى‌نمايد، كسى كه از خدا چيزى بخواهد، خداوند به او عطا مى‌كند، كسى كه باب سؤال و درخواست را بر خود بگشايد، خداوند متعال هفتاد باب از فقر به رويش مى‌گشايد كه هيچ چيز نمى‌تواند حتى كوچكترين بابش را مسدود نمايد».

نقل است كه گدايى از وجود مبارك پيامبر- ٦ و سلّم- چيزى خواست و او را به وجه اللَّه قسم داد، حضرت دستور فرمودند تا پنج تازيانه بر او نواختند، آنگاه به وى فرمود:

٢٤٧- «سل بوجهك اللّئيم و لا تسأل بوجه اللَّه الكريم»

. يعنى: «مردم را به روى پست خودت قسم بده، نه به وجه خداوند كريم».

نكوهش ردّ سائل‌

رسول خدا- ٦- فرمود:

٢٤٨- «لا تقطعوا على السّائل مسألته فلو لا انّ المساكين يكذبون ما افلح من ردّهم»

. يعنى: «درخواست سائل را رد نكنيد كه اگر دروغ مساكين و بيچارگان نبود، ردّكنندگان آنان بدبخت مى‌شدند».