آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٤٢٥ - فصل استحباب ذكر در هر وقت

يعنى: «در توراتى كه تحريف نشده آمده است: موسى- ٧- از خداوند متعال پرسيد: الها! من در مجالس مى‌روم كه تو را عزيزتر و بزرگتر از آن مى‌دانم كه در آنجا ذكرت نمايم، خداوند متعال فرمود: اى موسى! ذكر من در هر حالى نيكوست».

و بدان كه خداوند سبحان چه بسا بنده را به بلايى دچار مى‌كند تا او خدا را به ياد بياورد و دعا كند، البته به شرط اينكه ذكر چنين بنده‌اى را دوست داشته باشد، آنچنان كه در باب دعا گذشت‌[١].

«ابو الصباح» گويد به حضرت صادق- ٧- عرض كردم: آيا بلايى كه به مؤمن مى‌رسد، به خاطر گناه اوست؟ فرمود:

٦٤٦- «لا و لكن يسمع اللَّه انينه و شكواه و دعاءه ليكتب له الحسنات و يحطّ عنه السّيّئات»

. يعنى: «نه بلكه به خاطر اين است كه خداوند متعال ناله و شكايت و دعايش را بشنود تا برايش حسنه بنويسد و گناهانش را محو نمايد».

«و انّ اللَّه ليعتذر الى عبده المؤمن كما يعتذر الاخ الى اخيه فيقول: لا و عزّتى ما افقرتك لهوانك علىّ فارفع هذا الغطاء فيكشف فينظر ما في عوضه فيقول: ما ضرّنى يا ربّ ما زويت عنّى»

[٢].

يعنى: «همچنان كه برادر مؤمن از برادرش عذر خواهى مى‌كند، خداوند متعال نيز از بنده مؤمنش عذر خواهى كرده مى‌فرمايد: به عزّتم قسم! كه تو را به خاطر حقارت و ذلّتت فقير نكردم، پرده را كنار بزن، در اين هنگام پرده را كنار زده، پاداش الهى را كه مى‌بيند، مى‌گويد: پروردگارا! آنچه را كه از من بازداشتى، بر ضررم تمام نشده است».

[١] - ر. ك: حديث ٣٧.

[٢] - شبيه اين حديث در حديث ٢٨٩ گذشت.