آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٤٠٤ - درمان عجب

گفت: چه كنم كه در عمل من اخلاص باشد؟ فرمود:

- «اقتد بنبيّك- يا معاذ- في اليقين»

. يعنى: «اى معاذ! در يقين (به توحيد) به پيامبرت اقتدا كن».

«معاذ» گويد: گفتم: تو رسول خدايى و من معاذم فرمود:

- «و ان كان في عملك تقصير- يا معاذ- فاقطع لسانك عن اخوانك و عن حملة القرآن، و لتكن ذنوبك عليك لا تحمّلها على اخوانك، و لا تزكّ نفسك بتذميم اخوانك، و لا ترفع نفسك بوضع اخوانك، و لا تراء بعملك، و لا تدخل من الدّنيا في الآخرة، و لا تفحش في مجلسك لكى يحذروك لسوء خلقك، و لا تناج مع رجل و انت مع آخر، و لا تعظم على النّاس فتنقطع عنك خيرات الدّنيا، و لا تمزق النّاس فتمزقك كلاب اهل النّار، قال اللَّه تعالى: وَ النَّاشِطاتِ نَشْطاً

[١].

يعنى: (اى معاذ!) اگر در عملت كوتاهى هست (آن را از اين راهها جبران كن:) زبانت را از سخن گفتن در مورد برادران دينى و حاملان قرآن، كوتاه كن، گناهت را به حساب خودت بياور و بر دوش برادرانت نينداز، مبادا از طريق مذمت برادران دينى، بخواهى خودت را موجّه و پاك جلوه دهى، خود را به قيمت پايين آوردن برادرانت بالا نبر، با عملت ريا نكن، ذرّه‌اى از اغراض دنيايى را در كارهاى اخروى دخالت نده، در نشست و برخاستهايت، بد زبان نباش تا مردم به خاطر اخلاق بدت از تو كناره بگيرند، اگر فرد سومى در مجلس هست، «نجوا»[٢] نكن، بر مردم بزرگى ننما كه خيرات دنيا از تو قطع خواهد شد، بر مردم «طعنه»[٣] نزن كه سگهاى اهل جهنم بر تو طعنه خواهند زد، خداوند متعال مى‌فرمايد: قسم به‌

[١] - سوره نازعات آيه ٢.

[٢] - سخن پنهانى، در گوشى صحبت كردن.

[٣] - نيزه زدن، ملامت و سرزنش كردن، كنايه زدن.