آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢١٥ - و - در حال روزه

يعنى: «چيزى برايش بنويسيد و او را به بهشت بشارت دهيد، چون هر گاه مسلمانى چشم يا زبان يا گوش يا پا يا دستش از او گرفته شود و او در همان حال نسبت به آن مصيبت، شاكر و سپاسگزار باشد و اجرش را از خدا طلب كند، خداوند متعال او را از آتش، نجات داده وارد بهشتش مى‌نمايد» آنگاه فرمود:

- «انّ لاهل البلايا في الدّنيا درجات و في الآخرة ما لا تنال بالاعمال حتّى انّ الرّجل ليتمنّى انّ جسده في الدّنيا كان يقرض بالمقاريض ممّا يرى من حسن ثواب اللَّه لاهل البلاء من الموحّدين فانّ اللَّه لا يقبل العمل في غير الاسلام»

. يعنى: «اهل بلا در دنيا درجاتى دارند و در آخرت مقاماتى كه با عمل (صالح) نمى‌توان بدان رسيد تا جايى كه انسان آرزو مى‌كند كه اى كاش! بدنش در دنيا با قيچى تكه تكه مى‌گرديد، اين خواهش از آنجا ناشى مى‌شود كه اينان در قيامت ثواب نيكوى الهى به موحّدين بلا ديده را تماشا مى‌كنند (اختصاص اين پاداش به موحدين به خاطر اين است كه) چون خداوند متعال عملى را در غير اسلام نمى‌پذيرد».

و- در حال روزه:

امام صادق- ٧- مى‌فرمايد:

٣١٥- «نوم الصّائم عبادة، و صمته تسبيح، و عمله متقبّل، و دعاؤه مستجاب»

. يعنى: «خواب روزه‌دار عبادت، سكوتش تسبيح حق، عملش قبول و دعايش مستجاب است».

پيامبر خاتم- ٦- فرمود:

٣١٦- «لا تردّ دعوة الصّائم»

. يعنى: «دعاى روزه‌دار، ردّ نمى‌شود».