آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢١٤ - درجات و پاداش مريض

يعنى: «اگر مؤمن در راه خير و درست حركت كند و مريض شود يا به مسافرت برود يا در اثر پيرى، نتواند اعمالش را چون گذشته انجام دهد، خداوند متعال همانند اعمال ايام عادى را برايش خواهد نوشت».

آنگاه حضرت، اين آيه را تلاوت فرمود:

- فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ‌[١].

يعنى: «براى آنان پاداشى است دائمى».

از حضرت صادق- ٧- اين گونه نقل شده است كه:

٣١٣- «اذا مات المؤمن صعد ملكاه فقالا: يا ربّنا، امتّ فلانا، فيقول: انزلا فصلّيا عليه عند قبره و هلّلانى و كبّرانى و اكتبا ما تعملان له»

. يعنى: «وقتى مؤمن مى‌ميرد، دو فرشته او بالا رفته مى‌گويند: پروردگارا! فلانى را قبض روح كردى، خداوند متعال مى‌فرمايد: پايين برويد و بر قبرش نماز بگزاريد و لا اله الا اللَّه و اللَّه اكبر بگوييد، آنگاه اين اعمال را به حساب او بنويسيد».

از «جابر» نقل است كه مردى كر و لال نزد رسول اللَّه- ٦- آمده با دستش اشاره‌اى نمود، آن حضرت فرمود:

٣١٤- «اعطوه صحيفة حتّى يكتب فيها ما يريد»

. يعنى: «كاغذى به او بدهيد تا مقصودش را بنويسد».

آن مرد كاغذ را گرفت و نوشت: «اشهد ان لا اله الّا اللَّه و انّ محمّدا رسول اللَّه».

در اينجا رسول خدا- ٦- فرمود:

- «اكتبوا له كتابا تبشّرونه بالجنّة فانّه ليس من مسلم يفجع بكريمته او بلسانه او بسمعه او برجله او بيده فيحمد اللَّه على ما اصابه و يحتسب من عند اللَّه ذلك الّا نجّاه اللَّه من النّار و ادخله الجنّة»

[١] - سوره تين، آيه ٦.