آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣٨١ - درمان علمى ريا

- وَ مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِأَنْفُسِهِمْ يَمْهَدُونَ‌»[١].

يعنى: «آنان كه كارى شايسته كرده‌اند، براى خود آسايشگاهى فراهم نموده‌اند».

بنا بر اين، اگر كسى در قلبش، قيامت و سختيهاى آن و منازل رفيعه نزد خداوند سبحان را حاضر كند، هر چه را كه در زندگى دنيا به خلق مربوط مى‌شود كه (نه تنها راحتى ندارد بلكه) توأم با كدورات و ناخوشيهاست، حقير و كوچك مى‌شمارد و تمام همّتش را يكى مى‌كند و قلبش را متوجه خدا مى‌نمايد و از ذلّت ريا و قساوت قلوب خلق، رهايى مى‌يابد، در نتيجه از اخلاصش نورهايى بر قلبش پرتو افكن مى‌شود و به سبب آن، سعه صدر پيدا كرده زبانش به نطق مى‌آيد و ابواب الطاف الهى بر او گشوده مى‌گردد تا جايى كه هر لحظه انس و الفتش به خدا و وحشتش از مردم، بيشتر مى‌گردد، دنيا را پست و كوچك و آخرت را بزرگ مى‌شمارد، ديگر خلق در قلب او جايگاهى ندارند.

خلاصه اينكه: انگيزه ريا از او برطرف مى‌شود، تنهايى را اختيار مى‌كند و خلوت را دوست مى‌دارد، ابرهاى رحمت چون رگبارى بر او مى‌بارد و زبانش به حكمتهاى نغز، گشوده مى‌گردد كه در خبر از پيامبر اكرم- ٦ و سلّم- رسيده است:

٥٨٧- «من اخلص للَّه اربعين يوما فجّر اللَّه ينابيع الحكمة من قلبه الى لسانه‌

». يعنى: «كسى كه چهل روز خود را براى خدا خالص كند، خداوند متعال چشمه‌هاى حكمت را از قلب او بر زبانش مى‌جوشاند».

[١] - سوره روم، آيه ٤٤.