آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣٨٣ - درمان علمى ريا

و از دختر گرامى رسول خدا و مادر ائمه اطهار- عليهم السّلام- روايت شده كه فرمود:

٥٩٢- «من اصعد الى اللَّه خالص عبادته اهبط اللَّه عزّ و جلّ اليه افضل مصلحته»

. يعنى: «كسى كه عبادت پاك و خالص خود را به بالا بفرستد، خداوند عزيز و جليل، بهترين مصالحش را بر او نازل مى‌گرداند».

و از امام باقر- ٧- روايت است كه فرمود:

٥٩٣- «لا يكون العبد عابدا للَّه حقّ عبادته حتّى ينقطع عن الخلق كلّهم اليه فهو يقول: هذا خالص لى فيقبله بكرمه»

. يعنى: «هرگز بنده، عابد حقيقى و بنده واقعى نمى‌گردد مگر آنكه از تمام مخلوقات، قطع نظر كرده، تنها چشم به خدا داشته باشد كه در اين صورت خداوند متعال مى‌گويد: «اين تنها براى من است» در نتيجه به كرمش، آن را مى‌پذيرد».

و نيز از امام صادق- ٧- روايت شده است كه فرمود:

٥٩٤- «ما انعم اللَّه عزّ و جلّ على عبد اجلّ من ان لا يكون في قلبه مع اللَّه عزّ و جلّ غيره»

. يعنى: «خداوند متعال به هيچ بنده‌اى، نعمتى بزرگتر از اينكه در قلبش غير از خداى عزيز و جليل چيز ديگرى نباشد، نداده است».

و به «هشام به حكم» فرمود:

٥٩٥- «يا هشام، الصّبر على الوحدة علامة قوّة العقل، فمن عقل عن اللَّه اعتزل من اهل الدّنيا و الرّاغبين فيها و رغب فيما عند اللَّه، و كان اللَّه انيسه في الوحشة، و صاحبه في الوحدة، و غناه في العيلة، و معزّه في غير عشيرة. يا هشام، قليل العمل مع العلم مقبول مضاعف، و كثير العمل مع الجهل مردود».

يعنى: «اى هشام! بر تنهايى صبر كردن، نشانه قوت عقل است، هر كس معارف الهى را فهميد و درك كرد، از اهل دنيا و متمايلين به آن كناره مى‌گيرد و نسبت به آنچه نزد خداست ميل پيدا مى‌كند، چنين فردى در وحشت، با خدا مأنوس است‌