آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٢٤ - ك - كسى كه قبل از نزول بلا دعا كرده باشد

- دعاى امام و رهبر عادل.

- دعاى مظلوم كه خداوند عزيز و جليل مى‌گويد: حتما انتقامت را خواهم گرفت و لو بعد از گذشت مدّتى.

- دعاى فرزند صالح براى پدر و مادرش.

- دعاى پدر و مادر صالح براى فرزند.

- دعاى مؤمن براى برادر مؤمن در پشت سرش كه خداوند متعال مى‌فرمايد:

براى تو نيز مانند آن خواهد بود».

روايت شده است كه:

٣٣٣- «انّ اللَّه سبحانه قال لموسى: ادعنى على لسان لم تعصنى به، فقال:

يا ربّ، انّى لى بذلك؟ فقال: ادعنى على لسان غيرك»

. يعنى: «خداوند سبحان به حضرت موسى- ٧- فرمود: اى موسى! مرا بر زبانى كه با آن گناه نكردى بخوان، گفت: اين چنين زبانى كجا دارم؟ فرمود:

مرا بر زبان ديگران بخوان».

ى- كسى كه دعايش را تعميم بدهد، (يعنى تنها براى خود دعا نكند).

ك- كسى كه قبل از نزول بلا دعا كرده باشد.

«هارون بن خارجه» از امام صادق- ٧- روايت كرده است كه فرمود:

٣٣٤- «انّ الدّعاء في الرّخاء ليستخرج الحوائج في البلاء»

. يعنى: «دعا در زمان راحتى و آسايش، براى برآورده شدن حوايج روز نيازمندى است».

«محمد بن مسلم» نيز از آن حضرت روايت كرده است كه فرمود:

٣٣٥- «كان جدّى يقول: تقدّموا في الدّعاء فانّ العبد اذا دعا فنزل به البلاء فدعا قيل: صوت معروف، فاذا لم يكن دعا فنزل به البلاء قيل: اين كنت قبل اليوم؟»

.