آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٥٠٤ - دوم - طلب كفايت(كارگزارى خواستن)

كذلك ثمّ يقرأ وَ عَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ وَ قَدْ خابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْماً و يفتحهما في وجهه كفى شرّه».

يعنى: «هر گاه كسى بر پادشاهى وارد شد كه از او مى‌هراسد، آن لحظه كه در برابرش قرار گرفت، كهيعص‌[١] را بخواند و دست راستش را جمع كند، به اين صورت كه در وقت خواندن هر حرفى، انگشتى را جمع نموده، آنگاه حم عسق‌[٢] را بخواند و انگشتهاى دست چپش را همين طور جمع نمايد سپس بخواند: و عنت الوجوه ...[٣] رويها در برابر خداوند زنده و پاينده، خوار گرديده‌اند و هر كس كه ستم كرد زيان نموده است.

سپس آن دو دست را در صورتش باز كند كه شرّ آن سلطان كفايت مى‌شود».

ح- از حضرت كاظم- ٧- روايت شده است كه فرمود:

٧٧٦- «اذا خفت امرا فاقرأ مائة آية من القران من حيث شئت ثمّ قل: اللّهمّ ادفع عنّى البلاء- ثلاث مرّات-».

يعنى: «هر گاه از چيزى ترسيدى، صد آيه- از هر جاى قرآن كه باشد- بخوان و بعد سه مرتبه بگو: خدايا! بلا را از من دفع كن».

ط- «ابو عمران موسى بن عمران كسروى» گويد: «عبد اللَّه بن كلب» بر ايمان حديث كرد كه «منصور بن عباس» از «سعد بن جناح» از «سليمان بن جعفر جعفرى» از حضرت رضا- ٧- از پدرش نقل كرده است كه فرمود:

٧٧٧- «ابو المنذر هشام سائب كلبى» بر امام صادق- ٧- وارد شد، حضرت به او فرمود: آيا تو همان كسى هستى كه قرآن تفسير مى‌كنى؟ عرض كرد:

بلى، فرمود: مرا از اين آيه باخبر ساز كه خداوند عزيز و جليل مى‌فرمايد:

- وَ إِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ جَعَلْنا بَيْنَكَ وَ بَيْنَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ حِجاباً

[١] - سوره مريم، آيه ١.

[٢] - سوره شورى، آيه ١ و ٢.

[٣] - سوره طه آيه ١١١.