آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣٤٥ - ج - دعا را با صلوات بر پيامبر و آلش

ب- كشيدن دستها بر صورت:

«ابن القداح» از امام صادق- ٧- روايت كرده است كه فرمود:

٥٥٠- «ما ابرز عبد يده الى اللَّه العزيز الجبّار الّا استحيى اللَّه عزّ و جلّ ان يردّها صفرا، فاذا دعا احدكم فلا يردّ يده حتّى يمسح على وجهه و رأسه»

. يعنى: «هيچ بنده‌اى دستش را به سوى خداوند عزيز و جبار آشكار نمى‌كند مگر آنكه خداوند عزيز و جليل، شرم دارد از اينكه آن را خالى برگرداند، پس هر يك از شما كه دعا كرد، دستش را بر صورت و سرش نكشيده، برنگرداند».

از حضرت باقر- ٧- روايت است كه فرمود:

٥٥١- «ما بسط عبد يده الى اللَّه عزّ و جلّ الّا استحيى اللَّه ان يردّها صفرا حتّى يجعل فيها من فضله و رحمته ما يشاء، فاذا دعا احدكم فلا يردّ يده حتّى يمسح بها على رأسه و وجهه»

. يعنى: «هيچ بنده‌اى دستش را به سوى خداى عزيز و جليل نمى‌گشايد مگر آنكه ذات اقدس الهى شرم مى‌كند از اينكه آن را خالى برگرداند و قدرى از فضل و رحمتش- آن مقدار كه خود مى‌خواهد- در آن قرار ندهد، پس هر گاه يكى از شما دعا كرد، دستش را بر سر و صورتش نكشيده، بر نگرداند».

در خبر ديگر آمده است كه: «به صورت و سينه‌اش بكشد».

و در دعاى معصومين است- عليهم السّلام- آمده است كه:

٥٥٢- «و لم ترجع يد طالبة صفرا من عطائك و لا خائبة من نحل هباتك»

. يعنى: «دست هيچ طلب‌كننده‌اى، خالى از عطايت و نااميد از بخشش تو باز نگشت».

ج- دعا را با صلوات بر پيامبر و آلش- عليهم السّلام- پايان بدهد:

كه حضرت صادق- ٧- فرمود