آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٠٨ - صدقه و آداب آن

١٢٦- فرزندم چه مقدار از آن خرجى نزد تو هست؟

گفت: چهل دينار.

فرمود: آن را بيرون بياور و در راه خدا صدقه بده.

گفت: غير از اين چيز ديگرى نداريم فرمود:

- «تصدّق بها فانّ اللَّه تعالى يخلفها، اما علمت انّ لكلّ شي‌ء مفتاحا و مفتاح الرّزق الصّدقة؟ فتصدّق بها»

. يعنى: «آن را در راه خدا بده تا خداوند متعال عوضش را به ما بدهد، مگر نمى‌دانى كه هر چيزى كليدى دارد و كليد روزى، صدقه است؟ پس آن را صدقه بده».

فرزند حضرت آن كار را انجام داد، ده روز نگذشت كه از طريقى، چهل هزار دينار به حضرت رسيد.

و نيز فرمود:

١٢٧- «الصّدقة تقضى الدّين و تخلف بالبركة»

. يعنى: «بخشش در راه خدا موجب پرداخت بدهكارى مى‌شود و بركت برجاى مى‌گذارد».

همچنين فرمود:

١٢٨- «اذا املقتم فتاجروا اللَّه بالصّدقة»

. يعنى: «هر گاه فقير و بى‌چيز شديد، از طريق صدقه دادن، با خدا معامله كنيد (يعنى شما در راه خدا صدقه بدهيد تا خداوند به شما بيشتر بدهد)».

اما باقر- ٧- فرمود:

١٢٩- «إنّ الصّدقة لتدفع سبعين علّة من بلايا الدّنيا مع ميته السّوء، إنّ صاحبها لا يموت ميتة السّوء ابدا»

. يعنى: «همانا صدقة هفتاد بلا و مرض از بلاهاى دنيا را دفع مى‌كند به اضافه مرگ بد كه صدقه دهنده هرگز با مرگ بد، نمى‌ميرد».