آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٩٧ - ل - با قلب به سوى خدا روى آوردن

ل- با قلب به سوى خدا روى آوردن:

بسيار واضح است كه اگر كسى با تو صحبت كند و بدانى او از صحبتش غافل بوده فقط يك سرى كلماتى را از بر كرده (يا از رو مى‌خواند) ولى توجهش به جاى ديگر است، چنين فردى سزاوار اين است كه تو هم از خطاب با او روى برگردانى و جوابش صادق آل محمد- عليهم الصلاة و السّلام- فرمود:

٤٧٤- «من اراد ان ينظر منزلته عند اللَّه فلينظر منزلة اللَّه عنده، فانّ اللَّه ينزّل العبد مثل ما ينزّل العبد اللَّه من نفسه»

. يعنى: «كسى كه مى‌خواهد ببيند رتبه‌اش نزد خدا چگونه است، ببيند رتبه خدا نزد او چطور مى‌باشد، چون خداوند سبحان، بنده را در همان مقامى جاى مى‌دهد كه بنده، آن مقام را به خدا مى‌دهد».

و امير المؤمنين- عليه افضل صلوات المصلين- فرمود:

٤٧٥- «لا يقبل اللَّه دعاء قلب لاه»

. يعنى: «خداوند متعال دعاى قلب غافل را قبول نمى‌كند».

«سيف بن عميره» از حضرت صادق- ٧- روايت كرده است كه فرمود:

٤٧٦- «اذا دعوت اللَّه فاقبل بقلبك»

. يعنى: «هر گاه خدا را مى‌خوانى، با قلبت به او روى كن».

در آنچه خداوند سبحان بر حضرت عيسى- ٧- وحى فرستاد، آمده است:

- «لا تدعنى الّا متضرّعا الىّ و همّك همّا واحدا فانّك متى تدعنى كذلك اجبك»

[١].

يعنى: «دعا نكن مگر با حالت تضرع و تمام همّتت را صرف اين امر بنما كه‌

[١] - در حديث ٣٤٣ گذشت.