آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٩٣ - ك - اعتراف به گناه قبل از درخواست و ذكر حاجات

يعنى: «دعا، كليد كاميابى و رستگارى است و بهترين دعا آن است كه از سينه‌اى پاك و قلبى داراى تقوا صادر شود مناجات، سبب نجات است و اخلاص، موجب خلاصى، پس آنگاه كه سختيها شدّت يافت، بايد به سوى خدا فزع و زارى نمود».

ك- اعتراف به گناه قبل از درخواست و ذكر حاجات:

اولا- اين عمل نشانه اين است كه بنده از همه چيز غير از خدا قطع اميد كرده است.

ثانيا- اين عمل نشانه تواضع است و هر كس كه تواضع پيشه كند، خداوند متعال درجاتش را بالا مى‌برد.

در روايت آمده:

٤٦٧- «عابدى هفتاد سال خدا را بندگى كرد، روزها را روزه و شبها را به نماز مى‌ايستاد، آنگاه حاجتى از خداوند متعال طلب نمود ولى روا نگرديد، رو به خود كرد و گفت: اشكال از خود تو است، چون اگر در تو خيرى مى‌بود، حاجتت روا مى‌شد، در اين هنگام خداوند متعال فرشته‌اى براى او فرستاد و گفت: اى فرزند آدم! اين يك لحظه‌اى كه خودت را كوچك شمردى، از تمامى عبادتهاى گذشته‌ات بهتر است».

از امام باقر- ٧- روايت است كه فرمود:

٤٦٨- «اوحى اللَّه تعالى الى موسى- ٧- أ تدري لم اصطفيتك بكلامى من دون خلقى؟ قال: لا يا ربّ، قال: يا موسى، انّى قلّبت عبادى ظهرا لبطن فلم ار اذلّ لى نفسا منك، انّك اذا صلّيت وضعت خدّيك على التّراب»

. يعنى: «خداوند متعال بر حضرت موسى- ٧- وحى فرستاد كه: آيا مى‌دانى چرا تو را براى سخن خود انتخاب كردم نه ديگران را؟ گفت: نه، اى پروردگار من! فرمود: اى موسى، من بندگانم را زير و رو كردم، ولى كسى را نيافتم كه در برابر من از تو خاضع‌تر باشد، چون تو هر گاه نماز مى‌گزارى، چهره‌ات را نيز بر خاك قرار مى‌دهى».