آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٤١١ - از آيات قرآن

بفرستند مگر آنكه در روز قيامت، آن مجلس موجب حسرت و وبالشان خواهد گرديد».

از امام صادق- ٧- روايت است كه فرمود:

- «ما اجتمع قوم في مجلس لم يذكروا اللَّه و لم يذكرونا الّا كان ذلك المجلس حسرة عليهم يوم القيامة»

[١].

يعنى: «هيچ قومى در مجلسى گرد هم جمع نشدند كه نه خداوند ياد شود و نه ما (اهل بيت) مگر آنكه روز قيامت، آن مجلس، موجب حسرتشان مى‌گردد».

و فرمود:

٦٢٢- «يموت المؤمن بكلّ ميتة الّا الصّاعقة لا تأخذه و هو يذكر اللَّه‌

». يعنى: «مؤمن به هر شكلى ممكن است بميرد مگر صاعقه‌[٢]، كه اگر در حال ذكر خدا باشد، او را نمى‌گيرد».

اما نقل‌

از آيات قرآن:

قُلِ اللَّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ فِي خَوْضِهِمْ يَلْعَبُونَ‌[٣].

يعنى: «بگو خدا، سپس آنان را در گفتگوهاى لجاجت آميزشان رها كن تا بازى كنند».

وَ اذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَ خِيفَةً[٤].

يعنى: «پروردگارت را در دل خود، به تضرع و ترس ياد كن».

[١] - در حديث ٦٤٨ خواهد آمد.

[٢] - به آتشى كه بر اثر رعد و برق شديد پديد آيد« صاعقه» گويند.

[٣] - سوره انعام، آيه ٩١.

[٤] - سوره اعراف، آيه ٢٠٥.