آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٠٧ - صدقه و آداب آن

أَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَأْخُذُ الصَّدَقاتِ وَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ‌

[١].

يعنى: «آيا نمى‌دانيد كه خداوند متعال خودش توبه را از بندگانش مى‌پذيرد و صدقات را تحويل مى‌گيرد. و آيا نمى‌دانيد كه او توبه پذير و مهربان است».

از امام صادق- ٧- روايت شده است كه فرمود:

١٢٤- «انّ اللَّه تبارك و تعالى يقول: ما من شي‌ء إلّا و قد وكّلت من يقبضه غيرى الّا الصّدقة فانّى اتلقّفها بيدى تلقّفا حتّى انّ الرّجل ليتصدّق، او المرأة لتصدّق بالتّمرة، او بشق تمرة، فاربّيها له كما يربّى الرّجل فلوه و فصيله فيلقانى يوم القيامة و هى مثل جبل احد»

. يعنى: «براى هر عمل خيرى، كسى را وكيل كرده‌ام كه آن را تحويل بگيرد، غير از صدقه كه خودم با دستم فورا آن را مى‌گيرم‌[٢] ممكن است مردى يا زنى يك دانه يا يك نصف دانه خرما صدقه بدهد، من آن را آنقدر بزرگش مى‌كنم مانند بزرگ كردن كرّه اسب يا بچه شتر (كه چگونه در ابتدا بسيار كوچك است ولى بعدها به صورت حيوان عظيم الجثه در مى‌آيد) تا جايى كه روز قيامت مرا ملاقات مى‌كند در حالى كه آن يك دانه يا نيم دانه خرما به اندازه كوه احد گرديده است (يعنى كوه احد چند برابر يك دانه خرماست؟ به همين نسبت روز قيامت به او پاداش خواهم داد)».

امام صادق- ٧- فرمود:

١٢٥- «استنزلوا الرّزق بالصّدقة»

. يعنى: «از راه صدقه دادن روزيتان را بجوييد».

روزى آن حضرت به فرزندش «محمد» فرمودند:

[١] - سوره توبه، آيه ١٠٤.

[٢] -« تلقّف» بمعناى قاپيدن است.