آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣٨٠ - درمان علمى ريا

همراه خود مى‌برد تا سبكبارتر باشد و هنگام احتياجش، بيشتر به او نفع برساند.

و چه حاجتى بزرگتر از نيازمندى روز قيامت و چه عملى نافع‌تر از عمل خالص براى خدا؟ چنين چيزى، نفيس‌ترين ذخيره است و سبكترين بار، بلكه روز قيامت، «عمل» انسان را حمل مى‌كند نه انسان، عمل را كه در تفسير آيه شريفه ذيل آمده است:

- وَ يُنَجِّي اللَّهُ الَّذِينَ اتَّقَوْا بِمَفازَتِهِمْ‌[١].

يعنى: «خداوند سبحان، متقين را به سبب راه رستگارى كه در پيش گرفته بودند، مى‌رهاند».

٥٨٥- «انّ العمل الصّالح يقول لصاحبه عند اهوال القيامة: اركبنى و لطال ما ركبتك في الدّنيا، فيركبه و يتخطّى به شدائدها»

. يعنى: «ميان ترسها و وحشتهاى روز قيامت، عمل صالح به صاحبش مى‌گويد: بر من سوار شو كه مدت زيادى در دنيا من بر تو سوار بودم، در اينجا صاحب عمل صالح، سوارش مى‌شود و او هم وى را از سختيهاى قيامت، عبور مى‌دهد».

«داود بن فرقد» از حضرت صادق- ٧- روايت كرده است كه فرمود:

٥٨٦- «انّ العمل الصّالح ليمهّد لصاحبه في الجنّة كما يرسل الرّجل غلامه بفراشه فيفرش له».

يعنى: «عمل صالح براى صاحبش بهشت را فرش كرده و آماده مى‌نمايد، همچنان كه انسان، غلامش را جلوتر از خود مى‌فرستد تا آن محل را برايش فرش نمايد».

آنگاه حضرت اين آيه را تلاوت فرمودند:

[١] - سوره زمر، آيه ٦١.