آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣٧٨ - درمان علمى ريا

در روايت آمده است كه:

٥٨٢- مردى از بنى اسرائيل با خود گفت: عبادتى انجام بدهم كه نام من بر سر زبانها بگردد. مدتى گذشت و طاعات زيادى انجام داد، اما همين كه در برابر مردم راه مى‌رفت، مى‌گفتند: «فرد ظاهر ساز و رياكارى است».

در اينجا بود كه به خود فرو رفت و گفت: خودت را به زحمت انداخته‌اى و عمرت را در هيچ، تباه كرده‌اى، سزاوار اين است كه فقط براى خداوند سبحان كار كنى، در نتيجه نيتش را تغيير داد و كارهايش را براى خداوند متعال خالص ساخت، آنگاه هر وقت در بين مردم راه مى‌رفت مى‌گفتند: «فرد پرهيزكار و با تقوايى است».

نظير اين حديث سخن خداوند متعال است كه مى‌فرمايد:

- «عليك ستره و علىّ اظهاره»

[١].

يعنى: «بر توست پوشاندن عمل صالح و بر من است آشكار نمودن آن».

و نيز در قول معصومين- عليهم السّلام- آمده است كه فرمودند:

- «انّ اللَّه يقسّم الثّناء كما يقسّم الرّزق»

[٢].

يعنى: «خداوند متعال ستايش و ثنا را تقسيم مى‌كند همچنان كه روزى را تقسيم مى‌نمايد».

مضافا به اينكه اگر انسان نزد خداوند مذموم باشد، مدح و ستايش مردم، هيچ فايده‌اى براى او نخواهد داشت و بر عكس، اگر نزد خداوند محمود باشد، مذمّت مردم هيچ ضررى به او نخواهد رساند.

چگونه مذمّت و نيرنگ مردم به او ضرر مى‌رساند در حالى كه‌

[١] - در حديث ٥٧٢- گذشت.

[٢] - در حديث ٥٩٩ خواهد آمد.