آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٥٧٠ - ٤٤ -«الشهيد»

«متكبّر» از «كبريا» مشتق شده و «كبريا» اسم است براى تكبّر و تعظم.

٤٢- «السّيّد»:

به معناى «ملك» مى‌باشد، به بزرگ و عظيم قوم «السيد» مى‌گويند. كه بر آنان آقايى دارد. به «قيس بن عاصم» گفتند: چه شد كه آقاى قومت شدى؟ گفت: به بخشش و آزار نرساندن و خدا را يارى كردن.

پيامبر اكرم- ٦- فرمود:

٨٣٠- «علىّ سيّد العرب».

يعنى: «على آقاى عرب است».

عايشه پرسيد: يا رسول اللَّه! مگر تو سيد عرب نيستى؟ فرمود:

«انا سيّد ولد آدم و علىّ سيّد العرب».

يعنى: من آقاى فرزندان آدمم و على آقاى عرب است».

پرسيد: يا رسول اللَّه! «سيد» به چه معناست؟ فرمود:

«هو من افترضت طاعته كما افترضت طاعتى».

يعنى: «او كسى است كه طاعتش واجب است همچنان كه طاعت من واجب مى‌باشد».

پس بنا بر اين حديث سيد، يعنى آن ملكى كه طاعتش واجب است.

٤٣- السّبّوح:

يعنى او از هر چه كه سزاوار توصيف بدان نيست، منزّه است.

«سبوح» بر وزن «فعّول» است و در كلام عرب غير از «سبّوح و قدّوس»، كلمه‌اى بدين وزن نيامده و هر دو به يك معنا هستند.

٤٤- «الشّهيد»:

يعنى او كسى است كه چيزى از او غايب نيست، به او شاهد و شهيد و عالم و عليم گفته مى‌شود، يعنى گويا او حاضر و شاهدى است كه چيزى از او پنهان نمى‌باشد.

«شهيد» به معناى «عليم» هم آمده است كه خداوند متعال مى‌فرمايد: