آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٨٤ - ذكر برخى از نعمتهاى بهشتى

عجله و شوق نشان مى‌دهى».

وقتى توجه به اوصاف نعم بهشتى، اين گونه اثر دارد، پس چگونه خواهد بود ديدن خود آن نعمتها؟ از معصومين- عليهم السّلام- روايت شده است كه فرمودند:

٢٧٢- «كلّ شي‌ء من الدّنيا سماعه اعظم من عيانه، و كلّ شي‌ء من الآخرة عيانه اعظم من سماعه»

. يعنى: «هر آنچه در دنياست، شنيدنش بهتر است از ديدنش و هر چه در آخرت هست، ديدنش بهتر است از شنيدنش».

خداوند متعال مى‌فرمايد:

- وَ إِذا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيماً وَ مُلْكاً كَبِيراً[١].

يعنى: «چون آن جايگاه نيكو را مشاهده كنى، عالمى پر نعمت و كشورى بى‌نهايت بزرگ خواهى يافت».

در وحى قديم آمده است:

٢٧٣- «اعددت لعبادى مالا عين رأت، و لا اذن سمعت، و لا خطر بقلب بشر»

. يعنى: «براى بندگانم چيزهايى فراهم كردم كه نه چشم كسى ديده و نه گوشى شنيده و نه به قلب بشرى خطور كرده است».

اى عزيز! اگر مشتاق اين نعمتها هستى بايد دنيا را ترك كنى، چون ترك دنيا مهريه آخرت است. دنيا و آخرت مانند دو هوويند كه هر قدر يكى را راضى كنى، ديگرى ناراضى مى‌گردد يا مانند مشرق و مغربند كه هر چه به يكى نزديك گردى، از ديگرى دور مى‌شوى.

[١] - سوره انسان، آيه ٢٠.