آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٥٥ - ششم

اوّل‌

- در روايت آمده است كه:

٣٨٨- صداى حزن و ناله حضرت ابراهيم- ٧- تا حدود يك ميل‌[١] به گوش مى‌رسد. تا جايى كه خداوند متعال او را اين گونه مدح كرد:

- إِنَّ إِبْراهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ‌

[٢].

يعنى: «همانا ابراهيم سه صفت داشت: بردبار بود، ناله‌هاى بسيار داشت و اهل توبه و انابه بود».

و هنگام نماز، از او صدايى چون صداى ديگ جوشان شنيده مى‌شد.

دوّم‌

- از سينه مبارك رسول خاتم- ٦- نيز چنين صدايى شنيده مى‌شد.

سوّم‌

- امير مؤمنان- ٧- هر گاه وضو ساختن را آغاز مى‌كرد، رنگ چهره‌اش از ترس خداوند متعال تغيير مى‌كرد.

چهارم‌

- حضرت فاطمه- سلام اللَّه عليها- در نماز از ترس خداوند متعال به هيجان مى‌آمد.

پنجم‌

- امام حسن مجتبى- ٧- وقتى از وضويش فارغ مى‌شد، رنگش بر مى‌گشت و چون سببش را از حضرت مى‌پرسيدند، مى‌فرمود:

٣٨٩- «حقّ على من اراد ان يدخل على ذى العرش ان يتغيّر لونه‌

». يعنى: «كسى كه مى‌خواهد بر صاحب عرش وارد شود، سزاوار است كه رنگش تغيير كند».

ششم‌

- مانند همين، از امام زين العابدين- ٧- نيز روايت شده است.

[١] - هر« ميل» برابر است با يك سوم فرسخ.

[٢] - سوره هود، آيه ٧٥.