آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٩٢ - پنجم

همچنان كه يك شناگر در آب حتما تر مى‌شود، صاحب دنيا نيز بر قلبش آثار چرك و قساوت را مشاهده خواهد كرد.

سوّم‌

- شيرينى عبادت و دعا از قلبش بيرون مى‌رود كه در كلام حضرت عيسى- ٧- بدان اشاره شد[١].

چهارم‌

- انسان غنى به هنگام جدا شدن از دنيا، حسرت مى‌خورد، اما فقير بر عكس خوشحال است.

از امام صادق- ٧- روايت شده است كه فرمود:

٢٨٣- «من كثر اشتباكه بالدّنيا كان اشدّ حسرة عند فراقها»

. يعنى: «هر كس بيشتر به دنيا مشغول شود، حسرتش به هنگام مرگ بيشتر است».

پنجم‌

- فقرا زودتر از ديگران به بهشت مى‌روند در حالى كه اغنيا هنوز در صحنه قيامت براى حسابرسى مانده‌اند».

امير المؤمنين- عليه افضل صلوات المصلّين- مى‌فرمايد:

٢٨٤- «تخفّفوا تلحقوا انّما ينتظر باوّلكم آخركم»

. يعنى: «سبكبار شويد تا به قافله ملحق گرديد كه پيشينيان در انتظار بازماندگانند».

نقل است كه جناب سلمان فارسى (ره) هنگام مرگ، حسرت مى‌خورد، به او گفتند: اى ابا عبد اللَّه! بر چه چيزى تأسف مى‌خورى؟

گفت: من بر دنيا تأسف نمى‌خورم، تأسف من براى اين است كه رسول خدا- ٦- بما عهد كرد و فرمود:

٢٨٥- «لتكن بلغة احدكم كزاد الرّاكب‌

». يعنى: «زندگى قانع شما به اندازه بار يك حيوان باشد».

من مى‌ترسم كه از اين فرمان حضرت تجاوز كرده باشم در حالى كه اين‌

[١] - ر. ك: حديث ٢٦٧.