آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٤٢ - حقوق فرزند و والدين در قبال يك ديگر

١٩٤- «قال رسول اللَّه- ٦-: مرّ عيسى بن مريم- ٧- بقبر يعذّب صاحبه، ثمّ مرّ به من قابل فاذا هو لا يعذّب فقال: يا ربّ مررت بهذا القبر عام اوّل و كان يعذّب و مررت به العام فاذا هو ليس يعذّب! فاوحى اللَّه اليه انّه ادرك له ولد صالح فاصلح طريقا واوى يتيما فلهذا غفرت له بما عمل ابنه، ثمّ قال رسول اللَّه- ٦-: ميراث اللَّه عزّ و جلّ من عبده المؤمن ولد يعبده من بعده»

. يعنى: «حضرت رسول- ٦- فرمود: عيسى بن مريم- ٧- روزى گذارش بر قبرى افتاد كه صاحبش در عذاب بود، سال بعد كه از همان قبر گذر كرد، مشاهده كرد كه عذاب برطرف گرديده است عرض كرد: بار خدايا! سال قبل كه از اينجا مى‌گذشتم اين فرد در عذاب بود، اما امسال در عذاب نيست! پس خداوند متعال وحى فرستاد: فرزند صالحى از اين فرد باقى مانده كه:

راه را اصلاح مى‌كند[١] و يتيم را پناه مى‌دهد، به همين خاطر (يعنى عمل فرزندش) او را بخشيدم.

سپس رسول حق- ٦- فرمود: ارثى كه بنده مؤمن براى خدا به جاى مى‌گذارد، فرزندى است كه پس از او بندگى خدا كند».

آنگاه حضرت صادق- ٧- اين آيه را تلاوت فرمود كه خداوند متعال از زبان حضرت زكريا نقل مى‌كند كه:

ربّ ... فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا يَرِثُنِي وَ يَرِثُ مِنْ آلِ يَعْقُوبَ وَ اجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا

[٢].

يعنى: «پروردگارا! از جانب خود به من فرزندى عطا كن تا وارث من و خاندان يعقوب باشد و او را راضى قرار بده».

[١] - شايد منظور اين باشد كه جاده‌ها را درست مى‌كند و شايد منظور، هدايت و اصلاح مردم به طريق حق باشد كه هر دو نيك است، اگر چه دومى افضل است.

[٢] - سوره مريم، آيه ٤- ٦.