آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣٩٦ - درمان عجب

و نيز فرمود:

- «اعددت لعبادى مالا عين رأت، و لا اذن سمعت، و لا خطر بقلب‌

بشر»

[١].

يعنى: «براى بندگانم چيزهايى فراهم كرده‌ام كه نه چشمى آن را ديده و نه گوشى آن را شنيده و نه به قلب بشرى خطور كرده است».

همين يك روزى كه با آن همه رنج، تنها دو درهم مى‌ارزيد، وقتى به خداوند متعال ارتباط پيدا كرد، داراى اين همه ارزش شد.

اگر يك شب را به نماز بايستى مى‌فرمايد:

- فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ‌[٢].

يعنى: «هيچ كس نمى‌داند پاداش نيكو كاريش چه نعمتها و لذتهاى بى‌نهايتى است كه روشنى بخش ديده‌هاست و در عالم غيب براى او ذخيره شده است».

اين همان شبى است كه قيمتش دو دانگ بود.

اگر براى خدا سجده‌اى بكنى كه در آن خواب، تو را بربايد، خداوند متعال به واسطه تو بر ملائكه مباهات مى‌كند، اين چند لحظه سجده توأم با خواب و غفلت (از نظر مادى) چقدر ارزش دارد؟ ولى همين كه به خداوند جليل نسبت پيدا كرد، به اين قيمت بالا و نفيس رسيد.

اگر ساعتى‌[٣] را براى خداوند سبحان قرار دهى و دو ركعت نماز سبك بخوانى يا در دل خود بگويى «لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ‌»، خداوند متعال مى‌فرمايد:

- «وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ يُرْزَقُونَ فِيها بِغَيْرِ حِسابٍ‌»[٤].

[١] - در حديث ٢٧٣ گذشت.

[٢] - سوره سجده، آيه ١٧.

[٣] - منظور، قطعه‌اى از زمان مى‌باشد، نه ساعت مصطلح فعلى كه يك بيست و چهارم شبانه روز است.

[٤] - در نسخى كه به دست مترجم رسيد، آيه به همين شكل ذكر شده ولى در قرآن كريم اين مضمون در دو جا آمده است:

الف: وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَ لا يُظْلَمُونَ نَقِيراً( سوره نساء، آيه ١٢٤).

ب: وَ مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ يُرْزَقُونَ فِيها بِغَيْرِ حِسابٍ‌( سوره مؤمن، آيه ٤٠).