آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٤٦ - حقوق فرزند و والدين در قبال يك ديگر

يعنى: «كسى كه فرزندش را ببوسد، حسنه‌اى برايش خواهد بود. و هر كس شادش كند، خداوند متعال روز قيامت او را شاد خواهد نمود. و هر كه به فرزندش قرآن بياموزد پدر و مادر را صدا زده دو جامه بر تنشان خواهند كرد كه از نور آن دو، چهره اهل بهشت روشن مى‌گردد».

فردى نزد رسول خاتم- ٦- آمد و گفت: من تاكنون هيچ بچه‌اى را نبوسيده‌ام، وقتى اين مرد برگشت، حضرت فرمود:

٢٠٨- «هذا رجل عندنا من اهل النّار»

. يعنى: «اين مرد، نزد ما اهل آتش است».

روزى آن حضرت، مردى از انصار را ديد كه يكى از دو فرزندش را بوسيد و ديگرى را رها ساخت، فرمود:

٢٠٩- «هلّا واسيت بينهما؟»

. يعنى: «چرا بين اين دو مساوات برقرار نمى‌كنى؟».

فردى گويد: نزد امام ابو الحسن موسى كاظم- ٧- از فرزندم شكايت كردم، فرمود:

٢١٠- «لا تضربه و اهجره و لا تطل».

يعنى: «او را نزن، بلكه از او دورى نما (و قهر كن) ولى اين را نيز طول مده».

رسول خدا هر روز صبح بر سر فرزندانش و فرزندان و فرزندانش دست مى‌كشيد، يك روز كه با مردم نماز مى‌گزارد، دو ركعت آخر را كوتاه نمود، وقتى نماز پايان پذيرفت، به آن حضرت عرض كردند اى رسول خدا- ٦- نماز را كوتاه خواندى، آيا در اين رابطه دستور تازه‌اى رسيده است؟ فرمود:

٢١١- «و ما ذاك؟»

. يعنى: «مگر چه شده؟» گفتند: دو ركعت آخر را با تخفيف خواندى؟ فرمود:

- «او ما سمعتم صراخ الصّبىّ؟»

.