آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٥٨٧ - ٩٨ -«اللطيف»

٩٥- «الدّيّان»:

يعنى او كسى است كه بندگان را به سبب اعمالشان جزاء مى‌دهد.

«دين» به معناى جزاست، مى‌گويند: «كما تدين تدان، يعنى هر طور جزاء بدهى جزاء مى‌گيرى»، شاعر مى‌گويد:

يعنى: «جوان هر طور جزاء بدهد، روزى همان گونه جزاء مى‌بيند، چون كسى كه «سير» بكارد، ريحان نمى‌چيند».

٩٦- «الشّكور»:

او كسى است كه طاعت اندك را سپاسگزارى كرده در برابرش ثواب زيادى مى‌دهد و نعمت بزرگ و بسيار عطا مى‌نمايد، از آن طرف به سپاسگزارى اندك بندگانش راضى مى‌شود كه فرمود:

- إِنَّ رَبَّنا لَغَفُورٌ شَكُورٌ[١].

يعنى: «همانا پروردگار ما آمرزنده و سپاسگزار است».

«شكر» در لغت به معناى اعتراف به نيكوكارى است، خداوند متعال خودش نسبت به بندگان اهل نيكى و بخشش است، اما چون به افراد مطيع به خاطر طاعتشان ثواب فراوانى به عنوان پاداش مى‌دهد، از باب مجازگويى همين پاداش خود را «شكر» ناميده، همچنان كه مكافات (يعنى پاداش دادن) نيز «شكر» ناميده شده است.

٩٧- «العظيم»:

او صاحب عظمت و جلال است، يعنى شأن و مقامش عظيم و قدرش جليل مى‌باشد.

٩٨- «اللطيف»:

به بندگانش نيكى مى‌كند و با آنان از طريق رفاقت و مهربانى رفتار مى‌نمايد به طورى كه حتى خودشان هم نمى‌فهمند.

[١] - سوره فاطر، آيه ٣٤.