آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣٢٢ - خوشحال كردن برادر مؤمن

بر كسى كه تو را شناخت سزاوار است كه اميدش را از تو قطع ننمايد».

رسول خدا- ٦- فرمود:

٥١٨- «ايّما مؤمن عاد مريضا خاض في الرّحمة فاذا قعد عنده استنقع فيها، فاذا عاده غدوة صلّى عليه سبعون الف ملك حتى يمسى، و اذا عاده عشيّة صلّى عليه سبعون الف ملك حتّى يصبح»

. يعنى: «هر مؤمنى مريضى را عيادت كند، در درياى رحمت حق وارد مى‌شود، اگر نزد آن مريض بنشيند، در رحمت، استوار مى‌گردد، اگر هنگام صبح او را عيادت كند، هفتاد هزار ملك تا شب بر او صلوات مى‌فرستند و اگر شب عيادت نمايد، هفتاد هزار ملك تا صبح بر او صلوات خواهند فرستاد».

از امام صادق- ٧- نقل است كه فرمود:

٥١٩- «قال رسول اللَّه- ٦-: قال اللَّه تبارك و تعالى:

ليأذن بحرب منّى من آذى عبدى المؤمن، و ليأمن من غضبى من اكرم عبدى المؤمن، و لو لم يكن في خلقى في الارض بين المشرق و المغرب الّا مؤمن واحد مع امام عادل لاستغنيت بعبادتهما عن جميع ما خلقت في ارضى، و لقامت سبع ارضين و سبع سماوات بهما، و لجعلت لهما من ايمانهما انسا لا يحتاجان الى انس سواهما»

. يعنى: «پيامبر اكرم- ٦- از قول خداوند تبارك و تعالى نقل كرده است كه فرمود: آن كس كه بنده مؤمن مرا آزار مى‌دهد، بايد اعلام جنگ با من بنمايد. و آن كس كه بنده مؤمن مرا تكريم مى‌نمايد، بايد از غضب من در امان باشد، اگر در بين تمام مخلوقاتى كه در زمين بين مشرق و مغرب دارم، تنها يك مؤمن به همراه امام و رهبر عادلى باشند، با بندگى آنان از تمام مخلوقاتى كه در زمين دارم، بى‌نياز مى‌گردم‌[١] كه هفت زمين و هفت آسمان به آن دو برپايند، از

[١] - البته اين به معناى احتياج ذات اقدس الهى به عبادت بندگان نيست.