آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٥٠٦ - دوم - طلب كفايت(كارگزارى خواستن)

اينان همان غافلانند».

وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِآياتِ رَبِّهِ فَأَعْرَضَ عَنْها وَ نَسِيَ ما قَدَّمَتْ يَداهُ إِنَّا جَعَلْنا عَلى‌ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَ فِي آذانِهِمْ وَقْراً وَ إِنْ تَدْعُهُمْ إِلَى الْهُدى‌ فَلَنْ يَهْتَدُوا إِذاً أَبَداً[١].

يعنى: «كيست ستمكارتر از كسى كه متذكر آيات پروردگارش گرديد اما از آن اعراض نمود و كارهاى گذشته‌اش را فراموش كرد، ما هم (در مقابل) بر قلبهايشان پوشش افكنديم تا نفهمند و گوشهايشان را سنگين نموديم، اگر اينان را به هدايت بخوانى، هرگز هدايت نخواهند يافت».

«كسروى» گويد: اين را به مردى از اهل «همدان» آموختم كه «ديلم» او را اسير كردند بود، اين سه آيه را متذكر شد، مى‌گويد: از محله‌ها و كمينگاههايشان مى‌گذشتم ولى نه مرا مى‌ديدند و نه چيزى به من مى‌گفتند تا به ديار اسلام وارد شدم.

«ابو منذر» گويد: آن را به قومى كه در كشتى سوار شده از كوفه به بغداد مى‌رفتند، آموختم، به همراه آن قوم، هفت كشتى خارج شده بود، از آن هفت تا شش كشتى مورد دستبرد راهزنها قرار گرفت ولى آن كشتى كه اين آيات در آن خوانده شده بود، سالم ماند.

در روايتى آمده است: مردى كه از او سؤال شد اين آيات در كجاى قرآنند، حضرت خضر- ٧- بود.

ى- براى گشوده شدن كسى كه بسته شده، اين آيات بر كاغذ نوشته بر او آويزان گردد:

- بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم‌ إِنَّا فَتَحْنا لَكَ فَتْحاً مُبِيناً لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ‌

[١] - سوره كهف، آيه ٥٧.