آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٧٩ - ى - گريه در حال دعا

ى- گريه در حال دعا:

اين عمل ادبى بزرگ و مقامى عالى است به چند دليل:

اوّلا: گريه دلالت بر رقّت قلب دارد و رقّت قلب هم دليل بر اخلاص است كه هر گاه اخلاص آمد، اجابت هم مى‌آيد.

امام صادق- ٧- فرمود:

٤٣٨- «اذا اقشعرّ جلدك و دمعت عيناك و وجل قلبك فدونك دونك فقد قصد قصدك»

. يعنى: «آنگاه كه پوست بدنت لرزيد و چشمانت پر از اشك گرديد و قلبت هراس برداشت، آن حال را خوب نگهدار كه مقصودت حاصل شده است».

و در مقابل، خشكى چشم و نيامدن اشك، بر اثر قساوت قلب است كه در خبر بدان اشاره شده است، چنين حالتى دو اثر دارد:

اوّل- نشانه دورى از خداست كه خداوند متعال به حضرت موسى- ٧- وحى فرستاد:

«يا موسى، لا تطوّل في الدّنيا املك فيقسو قلبك، و قاسى القلب منّى بعيد»

[١].

يعنى: «اى موسى! در دنيا آرزويت طولانى نباشد كه قلبت را سخت مى‌كند و قلب سخت هم از من دور است».

دوّم- چنين كسى دعايش پذيرفته نيست كه حضرت صادق- ٧- فرمود:

- «لا يقبل اللَّه دعاء بظهر قلب قاس‌

»[٢].

يعنى: «خداوند متعال دعا را از قلب قاسى و سخت، قبول نمى‌كند».

ثانيا- گريه، نشانه منقطع شدن بنده از غير خدا به سوى او و نشانه خشوع‌

[١] - در حديث ٤٤١ خواهد آمد.

[٢] - مشابه همين حديث، در حديث ٣٥٢ گذشت.