آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢١٩ - آداب و اوصاف انگشتر

يعنى: «چرا انگشتر عقيق به دست نكردى؟ اين انگشتر (انسان را) از هر بدى حراست مى‌كند، هر كس عقيق بر دست كند تا وقتى كه در دستش باشد، نظرش به عواقب نيك است. و نگاهدار هميشگى‌اش خداست. هر كس انگشتر عقيق بسازد و روى آن، جمله: محمد نبىّ اللَّه و على ولىّ اللَّه را نقش كند، خداوند متعال او را از مرگ بد نگاهدارى مى‌فرمايد و با ايمان از دنيا مى‌رود. هيچ دستى به سوى خدا بالا نرفت كه محبوبتر باشد از دستى كه در آن عقيق است و كسى كه در حال قرعه زدن در دستش عقيق باشد، بهره‌اش بيشتر خواهد بود».

پس از مناجات حضرت موسى- ٧- بر طور سينا، خداوند متعال عقيق را خلق كرد و فرمود:

٣٢٦- «آليت على نفسى ان لا اعذّب كفّا لبسته بالنّار اذا يوالى عليّا صلوات اللَّه عليه».

يعنى: «سوگند مى‌خورم به خودم كه دستى را كه در آن عقيق باشد با آتش عذاب نكنم، به شرط آنكه داراى ولايت على درود خدا بر او باشد».

و فرمود:

٣٢٧- «صلاة ركعتين بفصّ عقيق تعدل الف ركعة بغيره».

يعنى: «دو ركعت نماز با نگين عقيق، مساوى است با هزار ركعت بدون آن».

٣٢٨- «التّختّم بالفيروز و نقشه اللَّه الملك النّظر اليه حسنة، و هو من الجنّة اهداه جبرئيل الى النّبىّ- ٦- فوهبه لأمير المؤمنين، و اسمه بالعربيّة الظّفر»

. يعنى: «نگاه كردن به انگشتر فيروزه‌اى كه بر آن اللَّه الملك نوشته شده باشد، حسنه است، فيروزه اصلش از بهشت است كه جبرئيل آن را براى رسول خدا- ٦- هديه آورد و ايشان هم آن را به امير المؤمنين- ٧- هديه نمود كه در عربى به آن «ظفر» مى‌گويند».