آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٨٣ - ذكر برخى از نعمتهاى بهشتى

من انواع الفواكه».

يعنى: «هر كس يك سبحان اللَّه بگويد، خداوند متعال ده درخت در بهشت برايش مى‌كارد كه تمامى انواع ميوه‌ها را داراست».

طعمهاى اين ميوه‌ها گوارا و انواعش مختلف است، حتى روايت شده كه خورنده آن، وقتى از رطب خوردن (مثلا)، سير شده، انگور مى‌شود و از خوردن انگور هم كه سير شد، انجير و انار مى‌گردد و همين طور در برابر انسان به رنگهاى گوناگون در مى‌آيد، يعنى ميوه اين درخت بسته به خواست انسان است و هيچ گونه رنج و سختى نيز در تهيّه آن وجود ندارد.

اگر چنين درختى را به دنيا بياورند و بخواهند آن را بفروشند، خيال مى‌كنى پادشاهان چه مبلغى براى خريداريش مى‌پردازند؟ مضافا به اينكه اين درخت نياز به آبيارى و رسيدگى ندارد، به علاوه، اگر چنين درختى ده هزار سال عمر كند، يك چنين رقمى در برابر حيات ابدى و جاويد، قابل قياس نيست.

رسول خدا- ٦- فرمود:

٢٧٠- «لو انّ ثوبا من ثياب اهل الجنّة القى الى اهل الدّنيا لم تحتمله ابصارهم و لماتوا من شهوة النّظر اليه»

. يعنى: «اگر لباسى از لباسهاى اهل بهشت براى اهل دنيا فرستاده شود، چشمهايشان قدرت نگاه كردنش را ندارد و از لذت نظر به آن، جان خواهند داد».

وقتى حال لباس، اين چنين است، ديگر حال پوشنده لباس چگونه مى‌باشد؟ (خدا مى‌داند) و سخن امير المؤمنين- عليه افضل صلوات المصلّين.

رساننده همين معناست كه:

٢٧١- «لو رميت ببصر قلبك نحو ما يوصف لك من نعيمها لزهقت نفسك و لتحمّلت من مجلسى هذا الى مجاورة اهل القبور استعمالا لها و شوقا اليها»

. يعنى: «اگر چشمان قلبت را متوجه اوصاف نعمتهاى بهشت كنى، جان خواهى داد و از همين جا به همسايگى اهل قبور خواهى شتافت و در رسيدن به آنان‌