آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٧٨ - ط - تقديم صلوات بر پيامبر و آلش

«محمد بن مسلم» از امام باقر يا امام صادق- عليهما السّلام- روايت كرده است كه فرمود:

٤٣٤- «ما في الميزان شي‌ء اثقل من الصّلاة على محمّد و آل محمّد، انّ الرّجل، ليوضع عمله في الميزان فيميل به فيخرج النّبىّ- ٦- الصّلاة عليه و اله فيضعها في ميزانه فيرجّح به».

يعنى: «چيزى در ترازوى اعمال، سنگين‌تر از صلوات بر محمد و آل محمد نيست (در قيامت) اعمال فردى (بدون صلواتش) را مى‌آورند و در ميزان قرار مى‌دهند مى‌بينند سبك است، آنگاه پيامبر اكرم صلواتها را آورده در ميزان اين فرد قرار مى‌دهد كه موجب سنگينى آن مى‌گردد».

«هشام بن سالم» از امام صادق- ٧- روايت كرده است كه فرمود:

٤٣٥- «دعا از خداوند متعال پوشيده مى‌ماند (يعنى اجابت نمى‌شود) تا آنكه دعاكننده بر محمد و آل محمد صلوات بفرستد».

و نيز فرمود:

٤٣٦- «من دعا و لم يذكر النّبىّ- ٦- رفرف الدّعاء على رأسه، فاذا ذكر النّبىّ رفع الدّعاء»

. يعنى: «كسى كه دعا كند بدون آنكه نامى از پيامبر اكرم- ٦- ببرد، آن دعا بالاى سرش پرواز مى‌كند تا وقتى كه اين فرد، ذكرى از آن حضرت بنمايد كه در اين هنگام، دعايش بالا مى‌رود».

٤٣٧- «من كانت له الى اللَّه حاجة فليبدأ بالصّلاة على محمّد و اله- ٦- ثمّ يسأل حاجته ثمّ يختم بالصّلاة على محمّد و اله فانّ اللَّه عزّ و جلّ اكرم من ان يقبل الطّرفين و يدع الوسط اذا كانت الصّلاة على محمّد و آل محمّد لا تحجب عنه»

. يعنى: «كسى كه حاجتى به درگاه الهى دارد قبل از آن صلوات بر محمد و آلش بفرستد، آنگاه حاجتش را بخواهد بعد دعايش را با صلوات بر محمد و آلش به پايان ببرد، چون خداوند عزيز و جليل، كريم‌تر از آن است كه دو طرف دعا را قبول كند و وسطش را رها نمايد كه صلوات بر محمد و آل محمد از او پوشيده نمى‌ماند (و مستجاب مى‌گردد)».