آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣٢٤ - س - بالا بردن دو دست بهنگام دعا

يعنى: «پنج صورت دارد:

اوّل- براى پناه بردن به خدا، كف دو دست را بايد رو به قبله قرار دهى.

دوّم- براى طلب روزى، دستهايت را مى‌گشايى و كف آن را به طرف آسمان مى‌گيرى.

سوّم- براى انقطاع به درگاه خدا با انگشت سبابه اشاره مى‌كنى.

چهارم- براى زارى كردن، دستهايت را كشيده از سرت هم بالاتر مى‌برى».

پنجم- براى تضرع، انگشت سبابه را در برابر رويت حركت مى‌دهى كه اين دعاى ترس است.

از «محمد بن مسلم» روايت است كه امام صادق- ٧- فرمود:

٥٢٢- «مرّ بى رجل و انا ادعو في صلاتى بيسارى فقال: يا عبد اللَّه، بيمينك فقلت: يا عبد اللَّه، انّ للَّه تبارك و تعالى حقّا على هذه كحقّه على هذه»

. يعنى: «مردى از كنارم گذشت در حالى كه من در نماز بوده، دست چپم را براى دعا بلند كرده بودم، به من گفت: اى بنده خدا! با دست راستت دعا كن، گفتم:

اى بنده خدا! ذات اقدس الهى حقى بر اين دست دارد همانند حقى كه بر آن دست دارد).

و نيز فرمود:

٥٢٣- «الرّغبة تبسط يديك و تظهر باطنهما، و الرّهبة تبسط يديك و تظهر ظاهرهما، و التّضرّع تحرّك السّبّابة اليمنى يمينا و شمالا، و التّبتّل تحرّك السّبّابة اليسرى ترفعها الى السّماء رسلا، و تضعها رسلا و الابتهال تبسط يديك و ذراعيك الى السّماء، و الابتهال حين ترى اسباب البكاء».

يعنى: «رغبت (و ميل) آن است كه دو دست را گشوده، باطنش را ظاهر سازى.

رهبت (و ترس) آن است كه دو دست را گشوده، پشتش را ظاهر نمايى.