آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٤٦ - رجا و اميدوارى به رحمت حق

يعنى: «خداوند سبحان حضرت موسى- ٧- را به سوى فرعون فرستاد تا تهديدش كند و به او بگويد: سرعت من به رحمت و مغفرت بيشتر است تا به خشم و عقوبت».

در روايت ديگر آمده است:

٣٧٣- «انّه استغاث بموسى حين ادركه الغرق و لم يستغث باللَّه فاوحى اليه:

يا موسى، لم تغث فرعون لانّك لم تخلقه و لو استغاث بى لاغثته»

. يعنى: «فرعون هنگام غرق شدن، به جاى كمك خواستن از خداوند متعال، از حضرت موسى- ٧- كمك خواست، خداوند متعال به او وحى كرد كه:

اى موسى! او را يارى ننمودى، چون تو او را خلق نكرده‌اى اما اگر از من يارى مى‌طلبيد، كمكش مى‌كردم».

«محمد بن خالد» در كتابش از رسول خدا- ٦ و سلّم- روايت كرده است كه فرمود:

٣٧٤- «وقتى حضرت يونس- ٧- به دريايى رسيد كه «قارون» در آن بود، قارون به فرشته‌اى كه مأمور او بود گفت: اين صدا و ترس و وحشت چيست كه مى‌شنوم؟

فرشته گفت: اين يونس است كه خداوند او را در شكم ماهى زندانى كرده و در درياهاى هفتگانه او را گردانده تا به اين دريا رسيده است، اين صدا و وحشت به خاطر وجود اوست.

قارون گفت: آيا اجازه مى‌دهى با او سخن بگويم؟

فرشته گفت: اجازه دادم.

آنگاه قارون به حضرت يونس- ٧- گفت: چرا به سوى پروردگارت توبه نمى‌كنى؟

يونس در جواب گفت: چرا تو به سوى پروردگارت توبه نكردى؟

قارون گفت: من به سوى موسى- ٧- توبه كردم ولى از من‌