آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٤٥ - رجا و اميدوارى به رحمت حق

- «اذا دعوت فظنّ حاجتك بالباب»

[١].

يعنى: «هر گاه دعا مى‌كنى، گمانت اين باشد كه حاجتت پشت در آماده است».

و در روايت ديگر آمده است كه فرمود:

٣٧٠- «فاقبل بقلبك و ظنّ حاجتك بالباب»

. يعنى: «با قلبت به او روى كن و گمانت اين باشد كه حاجتت پشت در آماده است».

چگونه انسان حسن ظنّ به خدا پيدا نكند در حالى كه او اكرم الاكرمين و ارحم الراحمين مى‌باشد و اوست كه رحمتش بر غضبش پيشى گرفته است.

روايت شده است كه:

٣٧١- «انّ اللَّه سبحانه لمّا نفخ في آدم من روحه و صار بشرا فعند ما استوى جالسا عطس فالهم ان قال: الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌، فقال اللَّه تعالى: يرحمك اللَّه يا آدم»

. يعنى: «هنگامى كه خداوند متعال از روحش در آدم دميد و آدم به صورت بشر در آمد، نشست و عطسه‌اى كرد، به او الهام شد كه بگويد: الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌، خداوند متعال در پاسخش گفت: يرحمك اللَّه يا آدم، يعنى: اى آدم خدا! تو را رحمت كند».

بنا بر اين، اولين خطاب خداوند متعال به حضرت آدم- ٧- توأم با رحمت بود.

در روايت آمده است كه:

٣٧٢- «انّ اللَّه سبحانه قال لموسى حين ارسله الى فرعون يتوعّده و اخبره انّى الى العفو و المغفرة اسرع منّى الى الغضب و العقوبة»

[١] - در حديث ١٧ گذشت.