آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٦٧ - نكوهش درخواست از ديگران

حضرت امام باقر- ٧- فرمود:

٢٤٠- «أقسم باللَّه و هو حقّ ما فتح رجل على نفسه باب المسألة الّا فتح اللَّه عليه باب فقر».

يعنى: «به خدا قسم مى‌خورم، قسم حق كه كسى باب سؤال و درخواست را بر روى خود نگشايد مگر آنكه ذات اقدس الهى، باب فقرى را بر او بگشايد».

حضرت امام زين العابدين- ٧- فرمود:

٢٤١- «ضمنت على ربّى انّه لا يسأل احد احدا من غير حاجة الّا اضطرّته حاجة المسألة يوما الى ان يسأل من حاجة»

. يعنى: «من از طرف خدا ضمانت مى‌كنم (حاجت را برآورده كند يا دچار فقر نكند) كسى را كه فقط در روز نياز شديد و اضطرار، از ديگران درخواست مى‌كند».

روزى حضرت رسول- ٦- يارانش فرمود:

٢٤٢- «الا تبايعونى؟»

. يعنى: «آيا با من بيعت نمى‌كنيد؟».

گفتند: يا رسول اللَّه! ما با تو بيعت كرديم، فرمود:

«تبايعونى على ان لا تسألوا النّاس شيئا»

. يعنى: «با من بيعت كنيد بر اينكه از مردم چيزى نخواهيد».

بعد از آن روز، اگر چيزى از دست كسى بر زمين مى‌افتاد، خودش خم مى‌شد و آن را بر مى‌داشت و به كسى نمى‌گفت آن را به من بده.

و نيز فرمود:

٢٤٣- «لو انّ احدكم يأخذ حبلا فيأتى بحزمة حطب على ظهره فيبيعها فيكف بها وجهه خير له من ان يسأل»

. يعنى: «اگر هر يك از شما ريسمانى بگيرد و با آن بر پشتش هيزم بكشد تا مخارجش را تأمين كند، بهتر از آن است كه از ديگران چيزى طلب نمايد».