آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٨٨ - تباكى

تباكى‌[١]

اگر گريه‌اى نكردى، خودت را وادار كن و سعى نما تا شايد اشكى بيايد، اين حالت را «تباكى» گويند كه امام صادق- ٧- فرمود:

٤٥٧- «و ان لم يكن بك بكاء فلتتباك»

. يعنى: «اگر گريه‌اى نكردى لا اقل تباكى داشته باش».

«سعيد بن يسار» گويد به حضرت صادق- ٧- عرض كردم: اگر در حال دعا اشكى از چشمانم جارى نشد، آيا مى‌توانم تباكى داشته باشم؟ فرمود:

٤٥٨- «نعم و لو مثل رأس الذّباب».

يعنى: «بله حتى اگر به اندازه سر مگسى باشد».

از «ابى حمزه» نقل شده است كه امام صادق- ٧- به ابى بصير فرمود:

٤٥٩- «ان خفت امرا يكون او حاجة تريدها فابدأ باللَّه فمجّده و اثن عليه كما هو اهله، و صلّ على النّبىّ و اله- عليهم السّلام- و تباك و لو مثل رأس الذّباب، انّ ابى كان يقول: اقرب ما يكون العبد من الرّبّ و هو ساجد يبكى»

. يعنى: «اگر از وقوع حادثه‌اى مى‌ترسى يا حاجتى دارى، اول خداوند متعال را تمجيد كن و آنچنان كه سزاوار است او را حمد و ثنا نما، بعد بر پيامبر و آلش صلوات بفرست و پس از آن، اشكى بريز حتى اگر به مقدار سر مگسى باشد، چون‌

[١] - يعنى وادار كردن خود به گريستن.