آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٦٦ - نكوهش درخواست از ديگران

و نيز فرمود:

٢٣٥- «شيعتنا من لا يسأل النّاس شيئا و لو مات جوعا».

يعنى: «شيعيان ما كسانى‌اند كه از مردم چيزى طلب نمى‌كنند، اگر چه از گرسنگى بميرند».

و به همين خاطر است كه شهادت سائل پذيرفته نيست.

رسول خدا- ٦- فرمود:

٢٣٦- «شهادة الّذى يسأل في كفّه تردّ»

. يعنى: «شهادت كسى كه دست نياز به سوى ديگران دراز مى‌كند، پذيرفته نيست».

نقل است كه حضرت امام زين العابدين- ٧- در روز عرفه افرادى را ديدند كه نزد مردم ابراز نياز مى‌كنند، به آنان فرمودند:

٢٣٧- «هؤلاء شرار من خلق اللَّه، النّاس مقبلون على اللَّه و هم مقبلون على النّاس»

. يعنى: «اينان بدترين مخلوقات حق‌اند، چون مردم همه رو به سوى خدا دارند و اينان روى به سوى مردم».

حضرت صادق- ٧- فرمود:

٢٣٨- «لو يعلم السّائل ما عليه من الوزر ما سأل احد احدا و لو يعلم المسئول ما عليه اذا منع ما منع احد احدا»

. يعنى: «اگر سائل بداند كه در خواستش چه بار سنگينى دارد، هرگز كسى از كس ديگر، چيزى طلب نمى‌كند. و آن كس كه از او چيزى مى‌خواهند، اگر بداند كه ممانعت هم چه بار عظيمى دارد، هرگز كسى را ردّ نخواهد كرد».

امام صادق ٧ فرمود:

٢٣٩- «من يسأل من غير فقر فكانّما يأكل الجمر»

. يعنى: «كسى كه درخواست مى‌كند ولى نياز ندارد، گويا آتش مى‌خورد».