آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٢٣ - تنبيه هماهنگى علم و عمل

اگر به قرآن كريم نظر كنى مى‌بينى كه اين كتاب انسان سازى، علما را اين چنين توصيف مى‌كند: إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ[١].

يعنى: «از بين بندگان، تنها علما هستند كه از خدا مى‌ترسند».

در اين آيه خداوند متعال علما را متصف به وصف خشيت نمود، يعنى آن كه خشيت ندارد، عالم نيست.

أَمَّنْ هُوَ قانِتٌ آناءَ اللَّيْلِ ساجِداً وَ قائِماً يَحْذَرُ الْآخِرَةَ وَ يَرْجُوا رَحْمَةَ رَبِّهِ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ‌[٢].

يعنى: «آيا آن كس كه در همه ساعات شب به عبادت پرداخته يا در سجود است يا در قيام و از آخرت بيمناك است و به رحمت پروردگارش اميدوار، با آن كه چنين نيست يكسان است؟ بگو آيا آنانى كه مى‌دانند با آنانى كه نمى‌دانند برابرند؟».

در اين آيه علما را توصيف نموده است به:

- شب‌زنده‌دارى.

- نماز شب خواندن.

- راكع و ساجد بودن.

- و خوف و رجا داشتن.

ذلِكَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّيسِينَ وَ رُهْباناً وَ أَنَّهُمْ لا يَسْتَكْبِرُونَ‌[٣].

يعنى: «چون بعض از اينان قسّيس هستند و بعض ديگر رهبانى كه تكبّر نمى‌ورزند، (قبل از اين مى‌فرمايد: دشمن‌ترين مردم نسبت به مؤمنين يهودند و مهربانترين آنان نصارى هستند)».

[١] - سوره فاطر، آيه ٢٨.

[٢] - سوره زمر، آيه ٩.

[٣] - سوره مائده، آيه