آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٣٤ - سوم

كسانى كه دعايشان مستجاب نيست‌

الف- ب- ج- د- «جعفر بن ابراهيم» از امام صادق- ٧- روايت كرده است كه فرمود:

٣٤٩- «اربعة لا يستجاب لهم دعوة: رجل جالس في بيته يقول: اللّهمّ ارزقنى، فيقال له: الم امرك في الطّلب؟ و رجل كانت له امرأة فاجرة فدعا عليها، فيقال له: الم اجعل امرها اليك؟ و رجل كان له مال فافسده، فيقول: اللّهمّ ارزقنى، فيقال له: الم امرك بالاقتصاد»

. يعنى: «چهار كس‌اند كه دعايشان مستجاب نيست:

اوّل‌

- كسى كه در خانه‌اش مى‌نشيند و مى‌گويد: خدايا به من روزى بده، به او گفته مى‌شود: مگر من به تو دستور ندادم كه به دنبال روزى بروى؟

دوّم‌

- مردى كه زن بدكاره‌اى دارد و بر او نفرين مى‌كند، به چنين فردى گفته مى‌شود: مگر زمام كار او (طلاق يا نگهداريش) به دست تو نيست؟

سوّم‌

- مردى كه مالى دارد و آن را تباه كرده سپس مى‌گويد: خدايا به من روزى بده، به او گفته مى‌شود: مگر به تو فرمان ندادم كه ميانه روى پيشه كنى؟».

سپس حضرت اين آيه را تلاوت فرمود:

- وَ الَّذِينَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا وَ كانَ بَيْنَ ذلِكَ قَواماً[١].

يعنى: «كسانى كه در مخارجشان اسراف نمى‌كنند و تنگ هم نمى‌گيرند بلكه‌

[١] - سوره فرقان، آيه ٦٧.