آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٤٣٩ - ٤ - تسبيح

يعنى: «به حضرت صادق- ٧- عرض كردم: كسى كه صد بار بگويد سبحان اللَّه، آيا جزء كسانى خواهد بود كه خدا را زياد ذكر كرده؟

فرمود: آرى».

در روايت آمده است:

٦٧١- «لشكرگاه حضرت سليمان بن داود- ٧- صد فرسخ در صد فرسخ بود كه بيست و پنج فرسخش براى جنّها، بيست و پنج فرسخش براى انسانها، بيست و پنج فرسخش براى پرندگان و بيست و پنج فرسخش براى حيوانات بود.

و جناب سليمان- ٧- هزار خانه از شيشه داشت كه بر چوب بنا شده بودند، در ميان اين خانه‌ها سيصد زن و هفتصد كنيز بسر مى‌بردند، جنها براى آن حضرت فرشى از طلا و ابريشم بافته بودند به اندازه دو فرسخ در يك فرسخ كه منبر طلايى آن حضرت را در وسط اين فرش قرار مى‌دادند، سليمان نبى در حالى بر روى منبر مى‌نشست كه گرداگردش ششصد هزار كرسى از طلا و نقره قرار داشت، انبيا بر كرسى طلا و علما بر كسى نقره، تكيه مى‌دادند و گردش مردم بودند و گرد مردم جنّها و شياطين، در اين حال پرندگان، بالهايشان را مى‌گشودند تا خورشيد آنان را نيازارد، باد صبا اين بساط را بر مى‌داشت و مسير يك ماه را يك روزه طى مى‌نمود.

روايت شده كه به باد فرمان مى‌داد تا آن بساط را برداشته، حركتش دهد.

خداوند متعال وحى فرستاد- در حالى كه او بين آسمان و زمين در حال سير بود- كه من بر حكومت تو اين را افزودم كه هيچ كسى سخنى نگويد مگر آنكه باد آن را به گوش تو برساند، پس حكايت شده است كه آن حضرت از كشاورزى گذشت كه مى‌گفت: فرزند داود حكومت با عظمتى دارد (تا اين را گفت) باد آن سخن را به گوش سليمان رساند، سليمان فرود آمد و به سوى آن كشاورز رفت و گفت: من آمدم تا (به تو بگويم:) آنچه را كه بر آن قدرت ندارى، آرزو مكن، سپس فرمود:

يك تسبيح تو كه مورد قبول خداوند متعال قرار گيرد از آنچه به خاندان داود