آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣٤٧ - ه - حالات بعد از دعايش بهتر از قبل باشد

برابرش متواضعيم، هر چه خدا بخواهد كه توجه ما به اوست، هر چه خدا بخواهد كه هيچ تحوّل و قدرتى جز به واسطه آن ذات علىّ و عظيم وجود ندارد».

ه- حالات بعد از دعايش بهتر از قبل باشد

چون چه بسا گناهان بعدى مانع از نفوذ دعا گردند مگر نشنيده‌اى كه در دعاى معصومين- عليهم السّلام- آمده است:

٥٥٥- «و اعوذ بك من الذّنوب الّتى تردّ الدّعاء، و اعوذ بك من الذّنوب الّتى تحبس القسم»

. يعنى: «از گناهانى كه دعا را بر مى‌گرداند به تو پناه مى‌برم، از گناهانى كه قسم را حبس مى‌كند به تو پناهنده مى‌شوم».

«ابن مسعود» از پيامبر- ٦- روايت كرده است كه فرمود:

٥٥٦- «اتّقوا الذّنوب فانّها ممحقة للخيرات، انّ العبد ليذنب الذّنب فينسى به العلم الّذى كان قد علمه، و انّ العبد ليذنب الذّنب فيمتنع به من قيام الليل، و انّ العبد ليذنب الذّنب فيحرم به الرّزق و قد كان هيّنا له ثمّ تلا هذه: إِنَّا بَلَوْناهُمْ كَما بَلَوْنا أَصْحابَ الْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا لَيَصْرِمُنَّها مُصْبِحِينَ ...

[١].

يعنى: «از گناهان پرهيز كنيد، چون موجب نابودى خيرات مى‌شوند. بنده گناه مى‌كند و در اثر آن، علمى را كه مى‌دانسته فراموش مى‌نمايد. بنده گناه مى‌كند و به واسطه آن از نماز شب، باز مى‌ماند. بنده گناه مى‌كند و از آن روزى كه به آسانى بايد به او برسد، محروم مى‌شود. آنگاه حضرت اين آيه را تلاوت فرمود: ما ايشان را به قحطى و سختى مبتلا مى‌كنيم همچنان كه اهل آن بستان را مبتلا ساختيم كه شبى قسم خوردند تا صبحگاهان ميوه‌ها را بچينند ولى حقى براى فقرا قرار ندهند، به همين خاطر شبانه آتش عذابى از جانب خداوند متعال بر آن باغ وارد

[١] - سوره قلم، آيه ١٧ به بعد.