آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٦٤ - و - اجتماع كردن براى دعا

هزار فرشته فرود آمده پشت سرش نماز مى‌گزارند و تا فرداى آن روز، برايش استغفار مى‌كنند.

دوّم- كسى كه از خوابش بر مى‌خيزد تا به تنهايى نماز بخواند، به سجده مى‌رود و در همان حال خواب او را فرا مى‌گيرد، در اينجا خداوند متعال مى‌گويد:

به بنده‌ام نظر كنيد، روحش نزد من است و جسدش در برابرم ساجد.

سوّم- كسى كه در حال جنگ، يارانش فرار كنند ولى او ثابت قدم بماند و نبرد كند تا كشته شود».

ه- دعا را نسبت به ديگران گسترش دادن:

«ابن قداح» از حضرت صادق- ٧- روايت كرده است كه فرمود:

٤١٣- «قال رسول اللَّه- ٦-: اذا دعا احدكم فليعمّم فانّه اوجب للدّعاء»

. يعنى: «رسول خدا- ٦- فرمود: هر گاه يكى از شما خواست دعا كند، آن را تعميم بدهد (و براى ديگران نيز دعا كند) كه اين عمل در دعا شايسته است».

و- اجتماع كردن براى دعا:

خداوند متعال مى‌فرمايد:

وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ‌[١].

يعنى: «در كنار كسانى كه پروردگارشان را مى‌خوانند، صبر كن».

علاوه بر اين، براى مباهله (كه خود يك دعاست) فرمان به اجتماع داده است،

[١] - سوره كهف، آيه ٢٨.