آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٥١٨ - فصل خاصيتهاى مختلف

- شراره‌اى از آتش و مس كه يارى نگرديد.

- آيا نديدى كسانى را كه از ترس مرگ از ديار خود خارج شدند- در حالى كه هزاران نفر بودند- اما خدا به آنان فرمان مرگ داد، آنان هم مردند.

- از آنجا خارج شو كه تو رانده‌شده‌اى.

- از آنجا خارج شد در حالى كه مى‌ترسيد و مراقب بود.

- منزّه است آنكه شبانه بنده‌اش را از مسجد الحرام به مسجد الاقصى برد.

- آن روز كه اينان قيامت را ببينند، گويا نخوابيده‌اند مگر يك شب يا به همراه روزش.

- پس آنان را از باغها و چشمه‌ها اخراج كرديم.

- و كشتزارها و مقام كريم و نعمتى كه از آن برخوردار بودند.

- پس نه آسمان بر اينان گريست و نه زمين و نه مهلتى به آنان داده شد.

- از آنجا خارج شو، تو را نسزد كه در آن تكبرورزى، از آنجا خارج شو كه تو از فرومايگانى.

- از آنجا با حالت نكوهيده و سرافكنده خارج شو.

- لشكرهايى بر آنان وارد آوريم كه تابش را نداشته باشند و هر آينه ايشان را از آنجا با ذلّت و خوارى خارج مى‌نماييم».

ص- «سمرة بن جندب» گويد: رسول خدا- ٦- فرمود:

٧٩٧- «كسى كه وضو ساخته به سوى مسجد برود و در حال خروج از منزلش، بگويد:

بسم اللَّه‌ الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ‌

. يعنى: «به نام خدا، آن كس كه مرا خلق كرد، پس همو هدايتم مى‌كند»، خداوند متعال او را به ايمان درستى هدايت مى‌نمايد. و آنگاه كه بگويد: